|
Thursday, 22 October 2009 11:28 |
|
ဘယ္အာ႐ံုကို လုရမလဲဆိုေတာ့… ခႏၶာဆိုတဲ့ အာ႐ံုကိုပါ။
ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူနဲ႔လုၾကမလဲဆိုေတာ့… စြဲလမ္းမႈ (ဥပါဒါန္) အသင္း နဲ႔ ဝိပႆနာ (ပညာ) အသင္းတို႔ပါ။
အာ႐ံုလုပြဲမွာ -
မိမိတို႔အသင္းက ဝိပႆနာအသင္း၊
တစ္ဘက္အသင္းက ဥပါဒါန္အသင္း။
ဝိပႆနာ အသင္းမွာ သဒၶါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ၊ ဆႏၵ၊ စိတၱ၊ ဝိတက္၊ ပီတိ၊ ပႆဒၶိ၊ ဥေပကၡာ၊ ဝိရတီ ၃ ပါး ဆိုတဲ့ ေဗာဓိပကၡိယ တရားကိုယ္ (၁၄)ပါး ပါဝင္ပါတယ္။
အဲဒီအထဲမွာ ပညာက အသင္းေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး၊ သတိက ဂိုးေစာင့္ပါ။
ဥပါဒါန္ အသင္းမွာက ေမာဟ၊ အဟီရိက၊ အေနာတၱပၸ၊ ဥဒၶစၥ၊ ေလာဘ၊ ဒိ႒ိ၊ မာန၊ ေဒါသ၊ ဣႆာ၊ မစၧရိယ၊ကုကၠဳစၥ ၊ ထိန၊ မိဒၶ၊ ဝိစိကိစၧာ ဟူေသာ အကုသိုလ္ ေစတသိက္ (၁၄)ပါး ပါဝင္ပါတယ္။
|
|
Read more...
|
|
|
ကံေမွ်ာ္သူ ႏွင့္ ကံေခ်ာ္သူ |
|
|
|
|
Sunday, 11 October 2009 05:06 |
|
လူပ်င္းေတြက… “အတိတ္ကံရဲ႕ အက်ိဳးေပးကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ကံ အသစ္ကို ဥာဏ္၊ ၀ီရိယတြဲကူၿပီး အားမထုတ္တတ္ၾကပါဘူး။”
ေညာင္ေထာက္သူ ေျခက်ိဳး၊ ေညာင္ခ်ိဳးသူ ေရႊအိုးရ” ဆိုသလို ပစၥဳပၸန္အလုပ္ႏွင့္ လက္ရွိအက်ိဳး တလြဲတေခ်ာ္ ျဖစ္ေနသူေတြကေတာ့… ပစၥဳပၸန္ကံ တစ္ခုတည္းကိုပဲ ကြက္ၾကည့္မိတဲ့အတြက္ အားမလို အားမရ၊ မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး ကံကို အယံုအၾကည္မရွိတဲ့ မိစၧာဒိ႒ိေတြ ျဖစ္သြားတတ္ၾကပါတယ္။
|
|
Read more...
|
|
Sunday, 11 October 2009 04:51 |
|
ဟိုလူ႕ဆီေရာက္ ဒီဆီေရာက္မို႔ ေရႊေငြဥစၥာ အသျပာမ်ားလည္း ငါကမပိုင္ ငါနဲ႔မဆိုင္။
ငါျဖစ္ခ်င္သလို မျဖစ္ရလြန္းလို႔ ေဆြမ်ိဳးမိဘ သားသမီးမ်ားလည္း ငါကမပိုင္ ငါနဲ႔မဆိုင္။
မနာခ်င္လည္းမရ ႏွိပ္စက္ၾကလို႔ မ်က္စိနားႏွာ အဂၤါမ်ားလည္း ငါကမပိုင္ ငါနဲ႔မဆိုင္။
ေနခ်င္ေသးလည္း ေသၾကရလို႔ အသက္ခႏၶာ ဘဝဆိုတာလည္း ငါကမပိုင္ ငါနဲ႔မဆိုင္။
“ငါကို စြန္႔ႏိုင္ရင္ စြန္႔။ ငါကို မစြန္႔ႏိုင္ရင္ အားလံုးကို ငါျဖစ္ေအာင္လုပ္” ဆိုတဲ့ စကားလိုပါပဲ။
ငါတိုးတက္ေအာင္ လုပ္သလို အားလံုး တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးရပါမယ္။
ငါခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္သလို အားလံုးခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေပးရပါမယ္။
ငါအႏၲရာယ္ကင္းေအာင္ လုပ္သလို အားလံုး အႏၲရာယ္ကင္းေအာင္ လုပ္ေပးရပါမယ္။
ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အားလံုးက ငါျဖစ္ေနလို႔ပါ။ အားလံုးက ငါနဲ႔ ဆိုင္ေနလုိ႔ပါ။
|
|
Read more...
|
|
Sunday, 11 October 2009 04:48 |
|

႐ုကၡမူလ ဂေတာ ဝါ - သစ္ပင္ရင္းသို႔ ကပ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သုညာဂါရ ဂေတာ ဝါ - ဆိတ္ၿငိမ္ရာအရပ္သို႔ ကပ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း- ဆိုၿပီး တရားအားထုတ္ရန္ ေနရာေတြကို ဗုဒၶျမတ္စြာက ၫႊန္ျပခဲ့ပါတယ္။ သက္တမ္းကတို၊ အခ်ိန္ကနည္း၊ လုပ္စရာတာဝန္ ဝတၱရားေတြကမ်ား၊ စြဲမက္စရာ အာ႐ံုေတြကျပည့္ - ဒီၾကားေတြထဲမွာ ညပ္ေနရတဲ့ ယေန႔ေခတ္ လူေတြအဖို႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မ်ား ေတာအရပ္ကို ကပ္ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ သစ္ပင္ရင္းကို ကပ္ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ ဒါ့အျပင္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ဆူဆူညံညံေတြ ေပါမ်ားလာရာမွာ ဆိတ္ၿငိမ္ရာအရပ္ေတြကလည္း တစ္ေန႔တျခား ရွားပါးလာပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ တရားအားထုတ္စရာ ေနရာမရွိ၊ အခ်ိန္မရွိလို႔ အားမထုတ္ရေတာ့ဘူးလား။ တရားမရၾကေတာ့ဘူးလား။ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ ဘာဝနာအလုပ္ပါ။ ဘာဝနာဆိုတာ ကိုယ္၊ ႏႈတ္နဲ႔ ပြါးရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္နဲ႔ပြါးရတဲ့ မေနာကံအလုပ္ပါ။ စိတ္ျဖစ္ဖို႔ အခ်ိန္လည္း မလို၊ ေနရာလည္း မလိုပါဘူး။
|
|
Read more...
|
|
Sunday, 11 October 2009 04:35 |
|
ဘဝသံသရာဆိုတာ အလြန္ပဲ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။ ဘဝတစ္ခုမွာ လင္မယား ေတာ္စပ္ေပမယ့္ တျခားဘဝတစ္ခုမွာေတာ့ ေမာင္ႏွစ္မ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ မိဘ၊ သားသမီး ေတာ္ခဲ့ဖူးသူလည္း လင္မယား ေတာ္ရင္ေတာ္ၾကရျပန္ပါတယ္။ ဘဝတစ္ခုတည္းမွာသာဆိုရင္ေတာ့ အလြန္ကို ကဲ့ရဲ႕စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘဝဆိုတဲ့ နံရံတစ္ခုက ျခားကြယ္ထားတဲ့အခါက်ေတာ့ မိမိတို႔အေနနဲ႔ ဘာကိုမွ သတိမရ သံေ၀ဂမရႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီး ခံစားစံစားမိၾကပါတယ္။
ဒီဘ၀တစ္ခုတည္းကိုပဲ ဘ၀ထင္ၿပီး လက္ရွိဆံုေတြ႕ရသူေတြအေပၚမွာပဲ အတင္းရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႔ သံေယာဇဥ္ၾကီးၾကပါတယ္။ ''သံသာကမ္းတိုင္ တူယွဥ္ၿပိဳင္ ကူးမယ္'' လို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ''ဒီလင္၊ ဒီမယား၊ ဒီသား၊ ဒီသမီးတို႔နဲ႔ ဘဝဆက္တိုင္း ဆံုေတြ႕ရပါလို၏'' စသည္ျဖင့္ ''ဒီ…၊ ဒီ…၊ ဒီ… ခ်င္းထပ္ေအာင္'' ဆုေတြေတာင္းၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔မ်ား နိဗၺာန္မေရာက္မခ်င္း ဆိုတာေတာင္မွ ပါလိုက္ပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း အစြဲအလမ္းၾကီးၾကပါတယ္ေနာ္။ အတိတ္အတိတ္ဘ၀ေတြက (တျခားလူေတြနဲ႔) အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ရြတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆုေတာင္းေတြ၊ ထားခဲ့ဖူးတဲ့ သစၥာေတြကိုမ်ား ျပန္ၾကားေယာင္ႏိုင္စြမ္းရွိရင္ (ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းအရာေတြကို ၾကီးမွျပန္ေတြးမိရင္ ၿပံဳးျဖစ္သလိုမ်ိဳး) ၿပံဳးရံုပဲ ၿပံဳးမိမလား၊ ၀ါးလံုးကြဲပဲ ရယ္ခ်မိမလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့… ငါ့ႏွယ္.. အခုမွ တကယ္ခ်စ္ခင္တြယ္တာမိတာကို အဲဒီ့တုန္းက ဘာလို႔မ်ား ဆုေတာင္းမိပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္မွာပါပဲ။ သံေ၀ဂေတာ့ မရေလာက္ပါဘူး။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ရွိဒဏ္ရာကိုပဲအနာဆံုးထင္တတ္ၾကတာပါ။
|
|
Read more...
|
|
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Next > End >>
|
|
Page 5 of 9 |